Dnia 7 stycznia 1957 r. w Warszawie prokurator Prokuratury Generalnej Jerzy Fronczak z udziałem protokolanta Bojer Marii, w obecności stron, przesłuchał niżej wymienionego w charakterze świadka, bez odebrania przyrzeczenia. Po uprzedzeniu świadka o prawie odmowy zeznań (art. 94 kpk) i o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania świadek zeznał, co następuje:
| Imię i nazwisko | Stefan Rola |
| Data urodzenia | 31 stycznia 1904 r. |
| Imiona rodziców | Jan, Maria z d. Chmurzyńska |
| Miejsce zamieszkania | Starachowice […] |
| Zajęcie | ks. proboszcz |
| Karalność | niekarany |
| Stosunek do stron | obcy |
Od 1945 r. jestem proboszczem w parafii Wszystkich Świętych w Starachowicach. W nocy z 30 na 31 stycznia 1953 r. przybyło na plebanię kilku funkcjonariuszy Bezpieczeństwa Publicznego, którzy po przeprowadzeniu rewizji w moim mieszkaniu zatrzymali mnie i przetransportowali samochodem do więzienia przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Osadzony zostałem na oddziale XI.
31 stycznia 1953 r. bezpośrednio po osadzeniu mnie w więzieniu wezwany zostałem do oficera śledczego Wilczyńskiego, który przesłuchał mnie na okoliczności mojej znajomości z ks. Siedleckim i ks. Danielewiczem oraz zapytał mnie, od kogo i jakie otrzymywałem materiały i plany z zakładów przemysłowych w Starachowicach. Na moje, zgodne zresztą z rzeczywistością, oświadczenie, że ks. Siedleckiego i Danielewicza nie znam i nie przekazywałem im nigdy żadnych materiałów i planów, Wilczyński mówił, że jest to nieprawda, gdyż władze bezpieczeństwa posiadają na to odpowiednie dowody. Jak pamiętam, Wilczyński na okoliczności te przesłuchiwał mnie przez kilka dni. Nie umiem powiedzieć, czy z każdego przesłuchania sporządzany był protokół.
W początku lutego 1953 r. śledztwo w mojej sprawie przejęli do prowadzenia oficerowie śledczy Trutkowski i Midro. Postawili mi oni zarzut szpiegostwa przez to, że miałem rzekomo zbierać materiały o działalności i plany zakładów przemysłowych w Starachowicach i przekazywać je ks. Siedleckiemu i Danielewiczowi. Nadmieniam, że zarówno ks. Siedleckiego, jak i Danielewicza do chwili aresztowania nie znałem i ujrzałem ich po raz pierwszy na swej rozprawie sądowej w lipcu 1954 r., gdzie występowali jako świadkowie oskarżenia.
Trutkowski, jak i Midro przesłuchiwali mnie po kilkanaście godzin na dobę w różnych porach dnia i nocy. Z przesłuchań nie zawsze sporządzany był protokół. Przeważnie były to tzw. rozmówki mające na celu wyczerpanie nerwowo i fizycznie. Na przesłuchaniach zmuszony byłem siedzieć przez wiele godzin na okrągłym stołku bez oparcia w pozycji nieruchomej. Zarówno Trutkowski, jak i Midro obrzucali mnie ohydnymi wyzwiskami, poniżając moją godność osobistą i stan kapłański. Obelgi, jakimi obrzucano mnie, doprowadzały mnie do rozstroju nerwowego i bliski byłem załamania psychicznego. Z zasady zwracali się do mnie przez: „Ty bandyto i ty skur…synie”.
Około 20 lutego 1953 r. zastosowano wobec mnie jedną z tortur w postaci nieprzerwanego badania przez osiem dni i osiem nocy. Odbyło się to w ten sposób, że kolejno zmieniający się oficerowie śledczy Trutkowski i Midro bez przerwy przesłuchiwali mnie przez osiem dni i osiem nocy, pozbawiając mnie snu i chwili wypoczynku. Gdy któryś z nich opuszczał na chwilę pokój przesłuchań, dozorowany byłem przez oddziałowego, który nie pozwalał na zmrużenie oczu czy krótki odpoczynek. W czasie tych przesłuchań bez przerwy żądano ode mnie, bym powiedział, skąd i od kogo otrzymywałem materiały i plany. Odczytywano mi przy tym fragmenty rzekomych zeznań biskupa Kaczmarka i księży Danielewicza i Siedleckiego, stwierdzające, że jakobym miał im przekazywać jakieś materiały i plany. Zeznaniom tym zaprzeczałem, gdyż biskupa Kaczmarka, jak i – o czym wyżej wspomniałem – ks. Siedleckiego i Danielewicza nie znałem i nigdy się z nimi przed tym nie spotykałem.
Na moje nieprzyznanie się do niesłusznie stawianych mi zarzutów zarówno Trutkowski, jak i Midro obrzucali mnie plugawymi wyzwiskami, grożąc mi karcerem, biciem, długotrwałym więzieniem i pozbawieniem życia. Trutkowski niejednokrotnie zamierzał mnie bić i kopać. Pod koniec ósmej doby nieprzerwanych badań straciłem przytomność. Na wezwanie oficera śledczego otrzymałem jakieś lekarstwo i po kilku minutach, gdy odzyskałem przytomność, odesłano mnie do celi.
W wyniku tych długotrwałych badań opuchły mi nogi do tego stopnia, że ledwie mogłem się poruszać. Przez kilka następnych dni miałem przerwę w śledztwie. Od połowy marca 1953 r. do maja 1954 r. byłem systematycznie przesłuchiwany przez oficerów śledczych Trutkowskiego i Midra oraz kilka razy przesłuchiwał mnie oficer śledczy Dereń Stanisław na okoliczność posiadania dwóch monet 20-dolarowych USA i 15 rubli w złocie, zakwestionowanych u mnie w czasie rewizji. W końcowej fazie śledztwa przesłuchiwał mnie oficer śledczy Jarochowski. Trutkowski i Midro w czasie przesłuchań w dalszym ciągu obrzucali mnie obelgami i odnosili się do mnie niezwykle brutalnie. Stan taki trwał do 1954 r.
Osoby o nazwisku Różański nie znam. Postanowienie prokuratora o tymczasowym aresztowaniu okazano mi dopiero w początku 1954 r., tj. po rocznym pobycie w areszcie. 3 maja 1954 r. oficer śledczy Jarochowski zapoznał mnie z aktami śledztwa. 13 lipca 1954 r. doręczono mi odpis aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 7 mkk i o przestępstwo dewizowe.
Rozprawa przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie odbyła się 16 lipca 1954 r. na terenie więzienia w Mokotowie. Powołani świadkowie: ks. Siedlecki i ks. Danielewicz, odwołali swoje zeznania obciążające mnie, zaś ks. Danielewicz stwierdził, że jestem mu nieznany, a ks. Kaczmarek poznał w Kurii Diecezjalnej w Sandomierzu inną osobę.
Wobec tych zeznań sąd postanowił sprawę przekazać do uzupełnienia śledztwa. 10 grudnia 1954 r. zwolniony zostałem z więzienia. W chwili zwolnienia oficer śledczy Trutkowski powiadomił mnie, że śledztwo w mojej sprawie zostało umorzone.
Protokół jako zgodny z moimi zeznaniami po osobistym odczytaniu podpisuję.