Dnia 20 grudnia 1946 r. w Zamościu. Sędzia śledczy Sądu Okręgowego w Zamościu w osobie pełniącego obowiązki sędziego K. Lewandowskiego przesłuchał niżej wymienioną osobę w charakterze świadka, bez przysięgi. Po uprzedzeniu świadka o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania i o treści art. 107 kpk świadek zeznała, co następuje:
| Imię i nazwisko | Ludwika Buczakowa |
| Wiek | 25 lat |
| Imiona rodziców | Jan i Teofila |
| Miejsce zamieszkania | przedmieście Majdan miasta Zamość |
| Zajęcie | gospodyni |
| Wyznanie | rzymskokatolickie |
| Karalność | niekarana |
| Stosunek do stron | pokrzywdzona |
W grudniu 1942 r. wraz z rodziną, składającą się z ojca Jana Sadowskiego oraz braci Józefa i Romana Sadowskich wysiedlono nas z przedmieścia Majdan i umieszczono za drutami, w obozie w Zamościu. Tam byliśmy na komisji, opisano nas i zaraz następnego dnia przewieziono do Oświęcimia. Wieziono nas przez trzy dni w zamkniętych wagonach. W Zamościu dano po dwa dwukilowe bochenki chleba i po dwie łyżki marmolady. W czasie transportu nic więcej nam nie dano. W Oświęcimiu ojca i braci wzięto do obozu męskiego, a mnie do żeńskiego. Przebywałam tam do października 1944 r.
Chodziłam na pracę rolną, na kopanie rowów, nawet zimową porą, i sypaliśmy wały. Na śniadanie otrzymywałam ok. pół litra czarnej kawy (lury) lub śmierdzących zielsk.
W południe dawano litr zupy z brukwi lub innych chwastów, jak pokrzywa, i na kolację dawano również ok. pół litra kawy i ćwierć deka chleba. Zimową porą mieliśmy pasiaki i niektórzy posiadali swetry. Włosy zgolono nam przy przyjęciu do obozu. Na głowę dawano nakrycie w postaci niewielkiej cienkiej szmatki. W Oświęcimiu chorowałam na grypę w lutym 1943 r., a w czerwcu tegoż roku na zapalenie uszu. Innych przeziębień nie wliczam w to. W czasie apeli, a także i podczas pracy, SS-mani i inni wartownicy bili nas przy każdej okazji i bez okazji. W październiku 1944 r. przewieziono mnie do obozu we Flosenberg [Flossenbürg], skąd w kwietniu 1945 r. przewieziono nas do obozu w Czechach i tam przebywałam aż do przyjścia Sowietów.
Obaj bracia i ojciec zmarli w Oświęcimiu. Ojciec w trzy miesiące po umieszczeniu go w obozie, brat Józef w pięć tygodni, a Roman w siedem tygodni. Bracia zmarli na tyfus. Ojciec zmarł na rewirze – w szpitalu.
Rycyka Tadeusza i Rycaja Mieczysława nie znałam. Znałam żonę Tadeusza Rycyka, imienia nie pamiętam, która wraz z sześcioletnim dzieckiem była przez pewien czas ze mną na jednym bloku. Jednej tylko Rycykowej pozwolono, względnie nie zwrócono uwagi na to, że miała przy sobie nieletnie dziecko. Nazwisk Niemców nie pamiętam.